Οι Βλάχοι της Ελλάδος, η ξένη προπαγάνδα και η αντεθνική δράση του Α. Διαμάντη.

Οι Βλάχοι της Ελλάδος, λόγω της λατινογενούς προέλευσής τους, έγιναν πολλές φορές κατά την διάρκεια του 19^ου και 20^ου αιώνα αντικείμενο εκμετάλλευσης για ανάπτυξη ενθελληνικής προπαγάνδας από γειτονικά κράτη αλλά και θρησκευτικούς ηγέτες και φορείς. Οι Ρουμάνοι, οι Ιταλοί, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Καθολική εκκλησία και οι Φραγκισκανοί Μοναχοί χρησιμοποίησαν τους βλάχους της Ελλάδος για να προπαγανδίσουν εις βάρος της χώρας μας επιδιωκόμενους εθνικούς και θρησκευτικούς σκοπούς. Η Ιταλία το 1917 επεξέτεινε αυθαίρετα την στρατιωτική κατοχή που ειχε επι της Αλβανίας, στην Ηπειρο που αποτελούσε τμήμα του ελεύθερου Ελληνικού κράτους. Οι Ιταλοί περιέρχονταν τα βλάχικα χωριά της Ηπείρου διακηρύσοντας στους βλάχους κατοίκους ότι κατάγονται και είναι απόγονοι των Ρωμαίων αφού η γλώσσα τους εχει λατινική προέλευση και επομένως είναι «τα χαμένα αδέλφια τους» που αποτελούν μειονότητα στην Ελλάδα και ηρθαν τα τα ελευθερώσουν και αυτούς και τον τόπο που κατοικούν. Η Ελληνική κυβέρνηση του Βενιζέλου με διάβημα στις μεγάλες δυνάμεις κατόρθωσε να επιτύχει την ανάκλιση των Ιταλικών στρατευμάτων από την Ηπειρο. Οι Ιταλοί όμως στη συνέχεια ιδρυσαν στα Γιάνινα και σε άλλα βλάχικα μεγαλοχώρια προξενεία τα οποία όμως στην πραγματικότητα ειχαν σκοπό την συνέχιση της προπαγάνδας, διακηρύσοντας μάλιστα ότι επρόκειτο να ιδρυθεί ανεξάρτητο βλάχικο καντόνι στην Πίνδο. Η Ρουμανία επίσης την ιδια εποχή προσπαθούσε, σε συνεννόηση με την Ιταλία, να δημιουργήσει ένα βαλκανικό λατινικό κράτος που θα κυριαρχούσε στα Βαλκάνια και θα περιελάμβανε και τους βλάχους της Ελλάδος. Όλα όμως αυτά τα σχέδια δεν ειχαν κανένα αποτέλεσμα γιατι η Ελλάδα λόγω του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου ειχε προσχωρήσει στον συνασπισμό των μεγάλων δυνάμεων, με αποτέλεσμα να εχει διεθνές κύρος και ισχύ έναντι των αντιπάλων της.

Η προσπάθεια όμως αυτή των Ιταλών επαναλήφθηκε το 1940 με την Ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδος στα πλαίσια τώρα του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Αμέσως μετά την εγκαθίδρυση της Ιταλικής κατοχής στην χώρα μας, εμφανίστηκε ενας Ελληνας με το όνομα Αλκιβιάδης Διαμάντης ο οποίος ανέλαβε επικεφαλής της Ιταλικής προπαγάνδας και την προσπάθεια ίδρυσης ανεξάρτητου βλάχικου κράτους. Ο Διαμάντης γεννήθηκε στο βλαχοχώρι Σαμαρίνα των Γρεβενών, τελείωσε το γυμνάσιο στην Θεσσαλονίκη, υπηρέτησε ως λοχίας στο Ελληνικό Στρατό και στη συνέχεια μετακόμισε στην Ρουμανία. Από την Ρουμανία επέστρεψε το 1917 για να υποστηρίξει την προσπάθεια των Ιταλών στην Ηπειρο που αναφέραμε παραπάνω, αλλά μετά την αποτυχία του εγχιερήματος, έφυγε στην Αλβανία και από εκεί στην Ιταλία οπου έγινε μέλος του νερχόμενου Φασιστικού Κόμματος του Μουσολίνι. Εμφανίζεται πάλι στην Ελλάδα με την Ιταλική κατοχή ως μέγας και τρανός, φέρων τον τίτλο του «κομεντατόρε». Φέρεται να ειχε υποσχεθεί στον Μουσολίνι ότι με την εμφάνιση των ιταλικών στρατευμάτων στην Ηπειρο, όλα τα βλαχοχώρια θα συμπαρατάσσονταν στους εισβολείς και ετσι θα δημιουργούσε ανεξάρτητο Βλάχικο κρατίδιο εντός της Ελλάδος. Για να τον συνδράμουν στην προσπάθειά του αυτή, ηρθαν από την Ρουμανία ο Β.Στύρμπου πρώην πρόξενος της Ρουμανίας στα Γιάνινα, κάποιος ονόματι Καρανίκας και μερικοί φοιτητές από Ρουμανικά πανεπιστήμια. Η προπαγάνδα αυτής της ομάδας μεταξύ του βλάχικου πληθυσμού προσέβλεπε στην δημιουργία ανεξάρτητου βλάχικου κρατιδίου σπου θα περιελάμβανε την Πίνδο, την Δυτική Μακεδονία, την Θεσσαλία και τμήμα της Ηπείρου. Εφτασε μάλιστα στο σημείο να στείλει υπόμνημα για το θέμα στον κατοχικό πρωθυπουργό Τσολάκογλου το οποίο υπέγραφε ο Διαμάντης ως «εκπρόσωπος των βλάχικων κοινοτήτων Πίνδου, Ηπείρου, Μακεδονίας και Θεσσαλίας» με το οποίο ζητούσε να αποκατασταθούν οι αδικίες του παρελθόντος εις βάρος των βλάχων της Ελλάδος. Το 1942 ιδρυσε μια οργάνωση με το όνομα «Ρωμαϊκή Λεγεών» στην οποία συμμετείχαν ο εκ Λαρίσης δικηγόρος Νικ. Ματούσης, ο δικηγόρος Δημ. Τσιούτρας και ο γιατρός Τάχας. Ζητούσε από τους βλάχους να ενταχθούν στην οργάνωση και η πλειοψηφία αυτών που δεν υπάκουσε υπέστη διωγμούς από αυτόν και την ομάδα του. Είναι γνωστό ότι τον Ιούνιο του 1942 κλήθηκε επειγόντως στο Βουκουρέστι και από τότε δεν επέστρεψε ποτέ και χάθηκαν τα ιχνη του. Ο αείμνηστος πολιτικός και συγγραφέας Ευάγγελος Αβέρωφ επικαλούμενος «προσωπικές του πληροφορίες» μας πληροφόρησε ότι ο Διαμάντης ζούσε το 1948 στην Ρουμανία, εργαζόμενος στην Σοβιετική Στρατιωτική Διοίκηση του Βουκουρεστίου και ο Ματούσης στο Ρουμανικό Ιδρυμα Ραδιοφωνίας και δεν είναι τίποτε άλλο γνωστό για αυτούς έκτοτε. Και οι δυο ειχαν καταδικαστεί στην Ελλάδα το 1946 από το έκτακτο στρατοδικείο της Λάρισας ερήμην σε θάνατο. Η οργάνωση «Ρωμαϊκή Λεγεών» συνέχισε την δράση της ως στρατιωτικό σώμα που βοηθούσε τους Ιταλούς ενάντια στην Εθνική Αντίσταση μέχρι το 1943 που η Ιταλία συνθηκολόγησε και η οργάνωση διελύθη.

Η Εθνική Βιβλιοθήκη και η ιστορία της.

Ολοι σχεδόν οι κάτοικοι της Αθήνας θα εχουν περάσει τουλάχιστον μια φορά μπροστά από το μεγάλο και επιβλητικό μαρμάρινο κτίριο που βρίσκεται επι της  οδού Πανεπιστημίου και μεταξύ των οδών Ιπποκράτους και Ρήγα Φεραίου στο κέντρο της πόλης. Αυτό το κτίριο στεγάζει από το 1903 και μέχρι σήμερα την Εθνική Βιβλιοθήκη.

Η πρώτη σκέψη για ιδρυση δημόσιας βιβλιοθήκης εγινε από τον φιλέλληνα Μάγιερ ο οποίος και την δημοσίευσε στις 2 Αυγούστου 1824 στην εφημερίδα «Ελληνικά Χρονικά» του Μεσολογγίου χωρίς όμως να υλοποιηθεί. Η ίδρυση της εγινε από τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδος Ι.Καποδίστρια το 1829 και εγκαταστάθηκε στο οίκημα του Ορφανοτροφείου Αίγινας οπου στεγαζόταν και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα του νεοσύστατου κράτους. Πρόεδρος του Ορφανοτροφείου και ταυτόχρονα διευθυντής της Βιβλιοθήκης η οποία τότε ονομαζόταν «Αποθήκη Βιβλίων» ηταν ο Ανδρέας Μουστοξύδης. Τα 1832 με διάταγμα που εκδόθηκε στο Ναύπλιο, η Βιβλιοθήκη χαρακτηρίστηκε δημόσια και εγινε ανεξάρτητη με διευθυντή (αρχικά με τον τίτλο του Επιστάτη και αργότερα του Εφόρου) τον Γεώργιο Γεννάδιο. Στον πρώτο κατάλογο του περιεχομένου της Βιβλιοθήκης που συντάχθηκε το 1832 αναφερόταν 777 τίτλοι, 911 σώματα και 1.866 τόμοι.

Το 1834 μεταφέρεται στην Αθήνα, την νέα πρωτεύουσα του κράτους και στεγάζεται πρώτα στο Λουτρό κοντά στην Αγορά και στη συνέχεια στο ναό της Γοργοεπηκόου (σήμερα Αγ. Ελευθέριος) δίπλα στη Μητρόπολη οπου έμεινε μέχρι το 1843. Εν τω μεταξύ το 1838 ιδρύθηκε και η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου που στεγάζεται στην οικία του Σταμάτη Κλεάνθη και η οποία εμπλουτίστηκε πολύ γρήγορα με δωρεές φτάνοντας τους 15.000 τόμους. Με βασιλικό διάταγμα το 1842 αποφασίζεται η ένωση των δύο βιβλιοθηκών και η ενιαία πλεον βιβλιοθήκη μεταφέρεται στο κτίριο του Πανεπιστημίου στην οδό Πανεπιστημίου. Πρώτος διευθυντής (εφορος) ανέλαβε ο γιατρός, λόγιος και φιλικός Γεώργιος Κοζάκης-Τυπάλδος ο οποίος έμεινε στην θέση αυτή μέχρι το 1863.

Με βασιλικό διάταγμα το 1866 ονομάζεται Εθνική Βιβλιοθήκη. Το 1903 εγκαθίσταται στο επιβλητικό μαρμάρινο κτίριο που βρίσκεται επι της οδού Πανεπιστημίου δίπλα στο Πανεπιστήμιο, οπου παραμένει μέχρι σήμερα. Το κτίριο αυτό κατασκευάστηκε με δωρεά του μεγαλύτερου μέρους της δαπάνης από τους Κεφαλλονίτες αδελφούς Βαλλιάνους (Μαρίνο, Παναγή και Ανδρέα), με αρχιτεκτονικά σχέδια του Γερμανού Θεόφιλου Χάνσεν και εκτέλεση της ανέγερσης από τον επίσης Γερμανό αρχιτέκτονα Ερνέστο Τσίλερ. Η Εθνική Βιβλιοθήκη ανήκε στο Υπουργείο Παιδείας από το οποίο και γινόταν η χρηματοδότηση για την λειτουργία της. Στο υλικό της βιβλιοθήκης περιλαμβάνονται πολλά σπάνια εγγραφα, χειρόγραφα, και χρυσόβουλα από την Βυζαντινή εποχή μέχρι σήμερα. Η αποστολή της είναι η συγκέντρωση και διαφύλαξη ολων των δημοσιευμάτων εντυπης και ηλεκτρονικής μορφής που γίνονται στην χώρα η που αφορούν την χώρα. Στην αρχή λειτούργησε ως δανειστική για μεν  τους εκπαιδευτικούς λειτουργούς με εντυπη εκδιδόμενη άδεια δανεισμού, για δε τους πολίτες με την κατάθεση γραμματίου του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων ως εγγύηση. Σήμερα η βιβλιοθήκη δεν είναι δανειστική αλλά διαθέτει αναγνωστήριο για το κοινό. Λόγω των αυξημένων αναγκών χώρου των τελευταίων ετών, χρησιμοποιείται μισθωμένο κτίριο στην Αγ. Παρασκευή και αποθήκες στην Νέα Χαλκηδόνα.

Η ιστορία των Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική.

Η παρουσία των Ελληνων στον Nέο Kόσμο, όπως αποκλήθηκε η Αμερική οταν ανακαλύφθηκε από τον Χριστόφορο Κολόμβο, χρονολογείται από την εποχή των ταξιδιών των ανακαλύψεων και εξερευνήσεων, βάσει γραπτών ντοκουμέντων από ημερολόγια πλοίων της εποχής και αναφορών των ταξιδιωτών προς τις κεντρικές διοικήσεις των μητροπολιτικών χωρών. Ενας ναύτης από τα πληρώματα του Κολόμβου με το ονομα Γιόχαν Γκριέγκο ηταν πιθανώτατα Ελληνας. Nαυτικός με το όνομα Θεόδωρος (Don Theodoro) που ειχε φτάσει στον Νέο Κόσμο με τον ισπανό εξερευνητή Ναρβέθ, ηταν επίσης Ελληνας. Σύμφωνα με το ημερολόγιο του Ναρβέθ, η συμφωνία που αυτός έκανε με τους ινδιάνους ιθαγενείς για να επιστρέψει προμηθεύοντάς τους τρόφιμα, προέβλεπε και την παραμονή δυο μελών του πληρώματός του ως ομήρων, ενας εκ των οποίων ηταν ο Ελληνας Θεόδωρος, ο οποίος όμως ουδέποτε επέστρεψε στο καράβι. Δώδεκα χρόνια αργότερα ενας άλλος εξερευνητής ο Ντε Σότο, που έφτασε στην ιδια περιοχή, έμαθε ότι ενας λευκός με το ονομα θόδωρος εζησε για αρκετά χρόνια εκεί αλλά τον σκότωσαν τελικά οι ιθαγενείς κάποιας άλλης φυλής. Επίσης τρία ελληνικά ονόματα Πέτρος, Νικόλαος, Μαθέος, αναφέρονται ότι συμμετείχαν στα πληρώματα το Μαγελάνου που έκανε τον περίπλου της γής.

Ενας Ελληνας ονόματι Πιέτρο ντι Κάντια, προφανώς από το Ηράκλειο Κρήτης λόγω ονόματος (Κάντια ονομάζοταν το Ηράκλειο) ηταν υπασπιστής του Φραντζέσκο Πιζάρο που κατέκτησε το Περού το 1535. Σαραντα πέντε χρόνια αργότερα, ο πειρατής και αργότερα ναύαρχος του αγγλικού στόλου Φράνσις Ντρέϊκ συνάντησε στο Περού έναν Ελληνα ονόματι Ιωάννη, πιθανώς απόγονο του Πιέτρο Ντι Κάντια.

Ο πιο φημισμένος όμως Ελληνας την περίοδο εκε΄νη των εξερευνήσεων ηταν ο Ιωάννης Φωκάς (Χουάν Ντε Φούκα) από την Καφαλλονιά. Αυτός ανακάλυψε το 1592 τα στενά του Βανκούβερ και η περιοχή ονομάστηκε προς τιμήν του «Στενά Χουάν Ντε Φούκα».

Το 1725 στην τότε Αγγλική αποικία του σημερινού Μέρυλαντ, υπηρξε απόφαση για την πολιτογράφηση του Ελληνα Μιχαήλ Ωρίωνος (Michael Ury)  και της οικογενείας του. Ο πρώτος Ελληνας που αναφέρεται στις ανεξάρτητες πλέον Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής είναι ο Ιωάννης Παραδείσης, γλωσσολόγος ο οποίος ανέπτυξε φιλία με τους Βενιαμίν Φραγκλίνο και Θωμά Τζέφερσον.

Ολες οι περιπτώσεις που αναφέρθηκαν αφορούσαν μεμονωμένους Ελληνες που έφτασαν στην Αμερική. Η πρώτη μαζική άφιξη 500 Ελλήνων αναφέρεται το 1768 όταν ο γιατρός Τέρνμπουλ συγκέντρωσε περίπου 1400 μετανάστες από την Μεσόγειο μεταξύ των οπίων και 500 Ελληνες για να επανδρώσει τα κτήματά του στη Φλώριδα. Στο πρώτο μισό του 19^ου αιώνα υπήρξαν μόνο μεμονωμένες αφίξεις Ελλήνων στις ΗΠΑ. Η συστηματική και μαζική μετανάστευση στις ΗΠΑ από ολη την Ευρώπη και από την Ελλάδα, αρχίζει μετά το 1870. Σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία, την δεκαετία 1871-1880 συνολικά 2.270.000 μετανάστες εφυγαν από την ευρώπη για την Αμερική και μόνο 210 Ελληνες μεταξύ αυτών. Την επόμενη δεκαετία 1881-1890 στους συνολικά 4.730.000 μετανάστες από την ευρώπη μονο 2.300 ηταν Ελληνες. Την επόμενη δεκαετία 1891-1900 εφτασαν στην Αμερική 16.000 Ελληνες. Την δεκαετία 1901-1910 εφυγαν 167.500 ενώ την δεκαετία 1911-1920 184.000 Ο συνολικός πληθυσμός των Ελλήνων στις ΗΠΑ κατά το 1920 εφτασε τους 370.000

Το 1921 ψηφίστηκε νόμος στις ΗΠΑ που περιόριζε την είσοδο μεταναστών σε συγκεκριμένες αναλογίες για κάθε χώρα, δίνοντας στην Ελλάδα αριθμό 4.890 ετησίως. Ο νόμος ίσχυσε 3 χρόνια στα οποία εφτασαν στης ΗΠΑ 41.000 Ελληνες. Ο νόμος το 1924 άλλαξε προς το χειρότερο επιτρέποντας μόνο 100 Ελληνες ετησίως. Ετσι την πενταετία 1925-1930 ηλθαν 730 αλλά και άλλοι 7.000 ως σύζυγοι και ανήλικα τέκνα. Ο νόμος αυτός άλλαξε γρήγορα και την δεκαετία 1930-1939 ηλθαν 3.000 και άλλοι 6.000 ως σύζυγοι και άγαμα τέκνα. Κατά την διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου δεν υπήρξε μετανάστευση. Μετά το τέλος αυτού, την διετία 1947-1949 εφτασαν 4.000

Ο αριθμός των Ελλήνων Ομογενών στις ΗΠΑ σήμερα εκτιμάται στους 1.600.000 εως 1.900.000

Στις 26 Ιουλίου 1922 ιδρύθηκε στην Ατλάντα από τους ομογενείς η οργάνωση ΑΗΕΡΑ (American Hellenic Educational Progressive Association) και στις 17 Δεκεμβρίου 1923 ιδρύθηκε στο Πίτσμπουργκ η οργάνωση GAPA (Greek American Progressive Association).

Η μετάφραση των ευαγγελίων στην δημοτική γλώσσα. Τα “ευαγγελικά”.

Η βασίλισσα της Ελλάδος Ολγα, παρακινούμενη από την ιδέα της να μεταφραστούν τα Ευαγγέλια στην δημοτική γλώσσα για είναι κατανοητά από ολο τον κόσμο, εδωσε το 1898 σχετική εντολή για να γίνει η μετάφραση. Αυτό ανέλαβε να το κάνει η γραμματέας της βασίλισσας Ιουλία Σωμάκη η οποία και ολοκλήρωσε την μετάφραση. Το υπουργείο που έπρεπε να υλοποιήσει την εφαρμογή του μέτρου, ζήτησε την έγκριση της Ιεράς Συνόδου η οποία δεν δόθηκε. Η βασίλισσα για να ξεπεράσει το πρόβλημα απευθύνθηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο αλλά και αυτό δεν έδωσε την έγκρισή του. Ετσι η μετάφραση δεν καθιερώθηκε και κυκλοφόρησε μόνο σε περιωρισμένο αριθμό αντιτύπων, ενώ συγχρόνως η κοινή γνώμη αντέδρασε θεωρώντας το εγχείρημα της μετάφρασης ανθελληνική πράξη.

Το ζήτημα πάγωσε προσωρινά αλλά αναζωπυρώθηκε μετά από δύο χρόνια όταν το 1901 η εφημερίδα «Ακρόπολις»  αρχισε να δημοσιεύει σε συνέχειες την μετάφραση των ευαγγελίων στη δημοτική γλώσσα, που ειχε κάνει ο ευρισκόμενος στην Αγγλία λογοτέχνης και δημοτικιστής Αλέξανδρος Πάλλης. Στις 27 Οκτωβρίου 1901 η συντηρητική εφημερίδα «Εμπρός»  αρχισε την επίθεση υποστηρίζοντας ότι η πράξη της μετάφρασης αποτελεί επιβουλή κατά της γλώσσας και των εθνικών παραδόσεων, με στόχο να προκαλέσει την «αγανάκτηση» του λαού. Στην προσπάθεια αυτή μπήκαν αμέσως και οι εφημερίδες «Σκριπ» και «Καιροί»  που ηταν πολέμιοι των δημοτικιστών και τους χαρακτήριζαν άθεους και προδότες.

Ετσι άρχισαν κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση της καθαρεύουσας των ευαγγελίων, στις οποίες πήραν μέρος κυρίως φοιτητές με την καθοδήγηση φανατικών κληρικών και καθηγητών της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στις 5 Νοεμβρίου αρχισαν ταραχές στο πανεπιστήμιο με αίτημα τον αφορισμό οσων συμμετείχαν στο εγχείρημα της μετάφρασης. Αποφασίζεται γενικό συλλαλητήριο για τις 8 Νοεμβρίου με την αντιπολίτευση να συμπαρίσταται στους διαμαρτυρόμενους προφανώς για πολιτικά και κομματικά οφέλη. Η κυβέρνηση κινητοποιεί και τον στρατό για ενίσχυση της αστυνομίας αλλά οι συγκρούσεις γενικεύθηκαν μπροστά στο πανεπιστήμιο με αποτέλεσμα να υπάρξουν 11 νεκροί και 80 τραυματίες. Η κυβέρνηση Θοετόκη παραιτήθηκε λόγω των γεγονότων στις 11 Νοεμβρίου παρ΄ότι ειχε την προγούμενη ημέρα λάβει ψήφο εμπιστοσύνης στη βουλή.

Τα γεγονότα αυτά εμειναν στην ιστορία με τον χαρακτηρισμό «Ευαγγελικά».

Η ιστορία του Εθνικού Τυπογραφείου.

Το Εθνικό Τυπογραφείο είναι το επίσημο τυπογραφείο του Ελληνικού Κράτους στο οποίο τυπώνεται η «Εφημερίς της Κυβερνήσεως» στην οποία δημοσιεύονται ολοι οι νόμοι που ψηφίζονται στη βουλή, τα διατάγματα και οι υπουργικές αποφάσεις. Η δημοσίευσή τους στην εφημερίδα της κυβερνήσεως σηματοδοτεί την εγκυρότητά τους και την έναρξη της ισχύος τους.

Το πρώτο επίσημο τυπογραφείο στην Ελλάδα ιδρύθηκε στο Αργος το 1821, αμέσως μετά την κήρυξη της επανάστασης και ονομάστηκε «Τυπογραφία της Διοικήσεως» με σκοπό την εκτύπωση της εφημερίδας της κυβερνήσεως, των κυβερνητικών αποφάσεων και των διδακτικών βιβλίων. Μέχρι τότε δεν υπήρχαν καθόλου τυπογραφεία στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα γιατί οι Οθωμανοί θεωρούσαν το τυπογραφείο διαβολική μηχανή και ηταν απαγορευμένο. Ο Γάλλος εκδότης Αμβρόσιος Διδότος ειχε δωρήσει το 1821 ένα τυπογραφείο που εγκαταστάθηκε στη Χίο αλλά το κατέστρεψαν οι Τούρκοι. Ο ιδιος δώρησε και άλλο τυπογραφείο που εγκαταστάθηκε στην Υδρα και το 1824 τύπωνε την εφημερίδα «Ο Φίλος του Νόμου» που δημοσίευε τις κυβερνητικές αποφάσεις της προσωρινής διοίκησης του Ελληνικού Κράτους με εδρα τότε την Κόρινθο.

Από το Αργος το τυπογραφείο της «Τυπογραφίας της Διοικήσεως» μεταφέρθηκε διαδοχικά στην Κόρινθο (1822), στην Υδρα (1824) και στο Ναύπλιο (1825). Ο πρώτος που ασχολήθηκε με την οργάνωση και λειτουργία της δημόσιας τυπογραφίας στην Ελλάδα ηταν ο Παύλος Πατρίκιος που ειχε μάθει την τυπογραφική τέχνη στην Βιέννη. Με την μεταφορά στο Ναύπλιο το 1825, τα καθήκοντα συντάκτη και γενικού διευθυντή ανατέθηκαν στον θεολόγο Θεόκλητο Φαρμακίδη εναν από τους σημαντικότερους Ελληνες λόγιους του 19^ου αιώνα.  Παρέμεινε σε αυτή την θέση μέχρι το 1827 οπότε παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας του στην εκλογή του Καποδίστρια ως πρώτου κυβερνήτη.

Από τον Οκτώβριο του 1825 άρχισε να εκδίδεται η «Γενική Εφημερίς της Ελλάδος» ως επίσημο όργανο της Ελληνικής κυβέρνησης. Η «Γενική Εφημερίς» ακολούθησε την κυβέρνηση στις διάφορες έδρες της στο Ναύπλιο, στην Αίγινα, στον Πόρο και πάλι στην Αίγινα και στο Ναύπλιο. Το 1827 μετονομάστηκε σε «Τυπογραφία της Κυβερνήσεως» και από τον Νοέμβριο του ιδιου χρόνου σε «Εθνική Τυπογραφία» μέχρι το 1833.

Το 1833 οταν ο Οθων ανέλαβε το θρόνο ως βασιλεύς της Ελλάδος, η «Εθνική Τυπογραφία» μετονομάστηκε σε « Βασιλικόν Τυπογραφείον» με δύο τμήματα, των «δημοσίων» και των «ιδιωτικών» εργων και άρχισε η έκδοση της επίσημης εφημερίδας της κυβέρνησης με τίτλο «Εφημερίς της Κυβερνήσεως του Βασιλείου της Ελλάδος». Όταν μεταφέρθηκε στην νέα πρωτεύουσα την Αθήνα μετονομάστηκε σε «Βασιλική Τυπογραφία και Λιθογραφία» με κατάργηση των δύο τμημάτων, εγκαταστάθηκε σε κτίριο επι της οδού Σταδίου και το 1836 περιήλθε στην αρμοδιότητα του υπουργείου οικονομικών. Το 1862 μετά την έξωση του βασιλιά Οθωνα, μετονομάστηκε σε “Εθνικό Τυπογραφείο”, τίτλος που διατηρείται μέχρι σήμερα. Το 1882 τα χειροκίνητα πιεστήρια αντικαθίστανται με ατμοκίνητα. Το 1905 οι εγκαταστάσεις μεταφέρονται σε κτίριο επι της οδού Καποδιστρίου οπου βρίσκονται και λειτουργούν μέχρι σήμερα. Το 1917 η εφημερίδα διαιρέθηκε σε τρία τεύχη, «πρώτον», «δεύτερον» και «τρίτον» και ένα «παράρτημα». Τα επόμενα χρόνια δημιουργήθηκαν το «Δελτίο Ανωνύμων Εταιριών και ΕΠΕ» και οι «Πράξεις Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου». Το 1950 προστέθηκε το «τέταρτο» τεύχος.  Σημαντικό σταθμό στην ιστορία του Εθνικού Τυπογραφείου αποτελεί η ίδρυση το 1952 μεταγυμνασιακής σχολής τυπογραφίας από την οποία αποφοιτούσαν στελέχη με εκπαίδευση στα νέα ηλεκτροκίνητα αυτόματα τυπογραφικά μηχανήματα της εποχής.  Σήμερα το Εθνικό Τυπογραφείο είναι ένα τεράστιο τυπογραφικό συγκρότημα με σύγχρονο μηχανολογικό εξοπλισμό.